Obniżka cen gazu PGNiG — co oznacza i kto skorzysta?

Co oznacza obniżka cen gazu PGNiG?

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zatwierdził nową taryfę na sprzedaż gazu, co przełoży się na niższe ceny dla odbiorców objętych ochroną taryfową. Średnia obniżka wyniesie około 14,8%, choć w niektórych komunikatach podawany jest także spadek rzędu 3,4% (czyli około 7 zł/MWh) — różnice zależą od przyjętego punktu odniesienia i konkretnego pakietu taryfowego.

W publikowanych stawkach pojawiają kwoty 204,26 zł/MWh (czyli 20,426 gr/kWh) oraz alternatywnie 197,29 zł/MWh; rozbieżności wynikają z różnego okresu obowiązywania i zakresu taryf. Obniżka jest efektem działań regulatora: weryfikacji kosztów sprzedaży oraz oceny aktualnej sytuacji na rynku hurtowym, a nie jednostkowych decyzji PGNiG bez akceptacji URE.

Dla odbiorców detalicznych oznacza to realne zmniejszenie rachunków — oszczędności odczują:

• gospodarstwa domowe,
• wspólnoty mieszkaniowe,
• spółdzielnie,
• jednostki użyteczności publicznej objęte ochroną taryfową.

Podana cena w zł/MWh łatwo przekłada się na koszt za kWh, dzięki czemu można szybko oszacować wpływ obniżki na miesięczne i roczne wydatki.

Kto skorzysta na obniżce taryfy PGNiG?

Kwalifikacja do obniżki cen zależy od przynależności do ochrony taryfowej oraz przypisania do konkretnej grupy, np.:

• W.1–W.4,
• S.1–S.4,
• Z.1–Z.4.

Zniżka jest wprowadzana automatycznie w obowiązującej taryfie, więc klienci indywidualni nie muszą nic robić, choć Prezes URE ma prawo wezwać przedsiębiorstwa do złożenia wniosku o zmianę taryfy, jeśli będzie to konieczne. Szacuje się, że z obniżek skorzysta nawet około 7 milionów odbiorców.

Korzyści dla klientów hurtowych i firm różnią się w zależności od zapisów w umowach i warunków rynkowych — spadek cen na hurtowym rynku nie zawsze trafia bezpośrednio do każdej umowy. Aby sprawdzić, do jakiej grupy taryfowej należysz, wystarczy zerknąć na rachunek — tam powinna być podana „grupa taryfowa” albo kod taryfy. Można też skontaktować się z PGNiG lub dotychczasowym sprzedawcą, by uzyskać potwierdzenie.

Przykładowe podmioty objęte ochroną taryfową to:

• gospodarstwa domowe,
• wspólnoty,
• spółdzielnie mieszkaniowe.

Z kolei odbiorcy rynkowi oraz duże zakłady korzystające z umów rynkowych mogą nie podlegać tej ochronie.

Ile można zaoszczędzić na rachunkach PGNiG?

Dla czteroosobowej rodziny średnie roczne oszczędności brutto sięgają około 890 zł, a w przypadku dwuosobowego gospodarstwa wynoszą mniej więcej 353 zł. W korzystnych warunkach kwoty te mogą wzrosnąć nawet do około 1 000 zł — są to jednak wartości brutto, głównie wynikające ze spadku kosztów paliwa. Rzeczywiste, netto oszczędności zależą dodatkowo od opłaty abonamentowej, kosztów dostarczenia gazu i stawek opłat stałych.

Aby oszacować swoje oszczędności, wykonaj proste obliczenia:

1. ustal roczne zużycie gazu w kWh,
2. pomnóż je przez różnicę w stawce paliwowej (zł/kWh) między starym a nowym cennikiem.

W praktyce wzór wygląda tak: oszczędność brutto = roczne zużycie (kWh) × różnica stawki paliwa (zł/kWh). Przykładowo, przy obniżce ceny paliwa o około 0,03 zł/kWh, dla zużycia 30 000 kWh oszczędność wyniesie około 900 zł, a dla 12 000 kWh — około 360 zł.

Dodatkowo średni spadek opłaty za dostarczenie paliwa dla gazu wysokometanowego może wynieść około 4,5%, co jeszcze bardziej obniży rachunki, choć nie wyeliminuje opłat stałych. Najdokładniejsze wyniki uzyskasz, porównując dotychczasowy cennik z nowymi stawkami po obniżce.

Dlaczego obniżka PGNiG była możliwa?

Niższe notowania na giełdach energii, przede wszystkim na TTF i na Towarowej Giełdzie Energii, obniżyły koszty zakupu gazu, co bezpośrednio przełożyło się na składnik paliwowy taryfy. Równocześnie dywersyfikacja dostaw — dzięki LNG i Baltic Pipe — zmniejszyła zależność od jednego kierunku importu i poprawiła stabilność zaopatrzenia.

Spółki zabezpieczały się przed wahaniami cen, stosując hedging i podpisując korzystne kontrakty gazowe, co ograniczyło ryzyko nagłych skoków cen. Dodatkowo spadek cen paliw kopalnych oraz utrzymujący się trend spadkowy na rynku hurtowym stworzyły przestrzeń do korekty taryf po rzetelnej analizie kosztów.

Konkurencyjny i bardziej liberalny rynek pozwolił szybciej przekładać niższe ceny hurtowe na oferty dla klientów detalicznych, a URE i operatorzy po weryfikacji kosztów zatwierdzili zmianę taryfy. W efekcie obniżka była możliwa dzięki jednoczesnemu działaniu czynników rynkowych, kontraktowych i operacyjnych, przy jednoczesnym uwzględnieniu ryzyka geopolitycznego.

Jakie stawki i obniżki wprowadza PGNiG?

W podstawowej wersji nowej taryfy stawka paliwowa wynosi 204,26 zł/MWh (20,426 gr/kWh), a w alternatywnych zestawieniach pojawia się wartość 197,29 zł/MWh (19,729 gr/kWh). Różne poziomy dotyczą poszczególnych segmentów rynku oraz okresów rozliczeniowych.

Taryfa sprzedaży gazu składa się z trzech głównych składników:

• stawki paliwowej (podawanej w zł/MWh lub gr/kWh),
• opłat abonamentowych (zł/mies.),
• opłaty za dostarczenie gazu, która może być stała lub zależna od zużycia.

Do tego dochodzą opłaty dystrybucyjne ustalane przez operatorów sieci i wyszczególnione w cenniku. Rabaty zawarte w taryfie mają różny charakter i różne zastosowanie — średnia redukcja cen wynosi około 14,8% w porównaniu z poprzednimi stawkami. PGNiG Obrót Detaliczny informował o obniżce na poziomie 6,5% dla klientów detalicznych oraz MŚP w wybranych akcjach cenowych.

Skumulowane korekty w czasie dają efekt powyżej 8% dla części klientów detalicznych i przekraczają 15% w segmencie hurtowym, zależnie od rocznych korekt i stosowanych instrumentów zabezpieczających. Stawki w cenniku przypisane są do grup taryfowych (W.1–W.4, S.1–S.4, Z.1–Z.4), a dla każdej grupy określono stawkę paliwową, wysokość opłaty abonamentowej oraz zasady naliczania opłaty za dostarczenie — to z kolei wpływa na kwotę na rachunku.

Aby obliczyć koszt paliwa stosujemy prosty wzór: koszt paliwa = zużycie (kWh) × stawka (zł/kWh); przy stawce 20,426 gr/kWh mnożnik wynosi 0,20426 zł/kWh. Ostateczny efekt obniżki zależy od kombinacji tych elementów — stawki paliwowej, opłat abonamentowych i opłaty za dostarczenie — ponieważ zmiana któregokolwiek składnika wpływa na całkowitą wysokość rachunku.

Kiedy obowiązuje nowa taryfa PGNiG?

Zatwierdzenie zmiany taryfy odbyło się w lutym. Niższe stawki będą obowiązywać od 25 lutego 2026 r. do 30 czerwca 2026 r. Równocześnie ogłoszono taryfę roczną obejmującą okres od 1 lipca 2025 r. do 30 czerwca 2026 r.. W niektórych zestawieniach obniżki wskazano jako obowiązujące od 1 lipca (rok obrachunkowy).

W praktyce wprowadzenie nowej taryfy zależy jednak od:

• przypisanej grupy taryfowej,
• cyklu rozliczeniowego klienta.

Część korekt zostanie wdrożona automatycznie — termin ich wejścia w życie może przypadać na:

• 25 lutego 2026 r.,
• 1 lipca 2025 r.,
• 1 lipca,

w zależności od segmentu odbiorców. Aktualne informacje o stawce i okresie obowiązywania znajdziesz na fakturze oraz w komunikatach PGNiG, gdzie sprawdzisz, która z modyfikacji dotyczy Twojego konta.

Czy obniżka obejmuje całkowite zużycie gazu?

URE i PGNiG informują, że niższa stawka paliwowa obejmuje całe zużycie gazu w gospodarstwach domowych oraz w innych podmiotach objętych ochroną taryfową. W praktyce oznacza to, że obniżona cena będzie widoczna w pozycji „paliwo” przez cały okres rozliczeniowy. Na ostateczną kwotę faktury wpływa jednak więcej elementów niż tylko stawka paliwowa. Do rachunku dolicza się:

• opłatę abonamentową (zł/mies.),
• opłatę za dostarczenie gazu (dystrybucja),
• akcyzę,
• VAT.

Aby szybko porównać rachunki sprzed i po zmianie, można skorzystać z prostego wzoru: koszt całkowity = (zużycie kWh × stawka paliwowa zł/kWh) + opłata za dostarczenie + opłata abonamentowa + akcyza + VAT. Sprawdź na swojej fakturze, do jakiej grupy taryfowej należysz i jaka stawka paliwowa jest na niej wskazana — dokument powinien wyraźnie pokazywać, że obniżka dotyczy całkowitego zużycia. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z PGNiG lub zajrzyj do komunikatów URE, by potwierdzić dokładny zakres zmian i obowiązujący okres rozliczeniowy.

Jak złożyć wniosek o zmianę taryfy PGNiG?

Dla klientów hurtowych i instytucjonalnych proces zmiany taryfy obejmuje sześć etapów:

1. Kontakt ze sprzedawcą: Skontaktuj się z PGNiG Obrót Detaliczny, by potwierdzić przynależność do właściwej grupy taryfowej oraz sprawdzić dostępność nowych ofert cenowych i programów rabatowych.
2. Zbierz dokumenty: Przygotuj aktualną umowę sprzedaży, dane firmy (NIP, REGON), ewentualne pełnomocnictwo, dane o rocznym zużyciu gazu oraz krótkie uzasadnienie zmiany taryfy — te dokumenty zwykle są wymagane przy składaniu wniosku.
3. Złożenie wniosku: Wniosek formalny do Prezesa URE może złożyć sprzedawca w imieniu przedsiębiorstwa, chociaż firma ma też możliwość dokonania tego samodzielnie, jeśli woli prowadzić procedurę osobiście.
4. Postępowanie regulacyjne: Prezes URE analizuje złożony wniosek; regulator może poprosić o uzupełnienie dokumentów lub dodatkowe wyjaśnienia.
5. Wdrożenie po zatwierdzeniu: Po otrzymaniu decyzji sprzedawca wprowadza nową taryfę i informuje klientów — często wymaga to podpisania aneksu do umowy i aktualizacji zasad rozliczeń.
6. Kontrola rozliczeń: Po zmianie dokładnie sprawdź pierwszą fakturę — porównaj stawki paliwowe i opłaty, a w razie niezgodności zgłoś to sprzedawcy.

Uwaga praktyczna: Klienci detaliczni rzadko składają wnioski — dla nich zmiana taryfy przebiega automatycznie, gdy sprzedawca zastosuje zatwierdzone przez Prezesa URE stawki. Natomiast dla odbiorców hurtowych kontakt ze sprzedawcą jest istotny, jeśli chcą wynegocjować warunki lub przejść do innej grupy taryfowej.